Ons dochtertje Sandra is nu zeven jaar. Twee jaar geleden heeft de jeugdrechter Sandra in een home geplaatst omdat hij vond dat wij niet goed genoeg voor haar zorgden. In het begin hoopten wij dat Sandra heel vlug terug bij ons zou zijn, maar dat viel erg tegen. Er moest zoveel veranderen binnen ons gezin dat het nog jaren kan duren voordat alle problemen opgelost zijn. Juist daarom heeft de jeugdrechter onlangs besloten om Sandra naar een pleeggezin te laten gaan.

Toen wij dat de eerste keer hoorden hebben wij ons heftig verzet tegen die beslissing. Wij hadden erg veel schrik dat wij ons dochtertje nooit meer zouden terug krijgen en dat wij niet meer mee zouden tellen als ouders. Toen is er een mevrouw met ons komen praten. Zij verzekerde ons dat een plaatsing in een pleeggezin tijdelijk is en dat Sandra terug bij ons zou komen wonen op het moment dat wij voor haar kunnen zorgen. We zijn samen op bezoek geweest om kennis te maken met de pleegouders.

Wij mogen Sandra in het pleeggezin opzoeken en tijdens de vakanties kan zij enkele dagen bij ons komen logeren. Wij hebben het aanvaard dat Sandra voorlopig naar een pleeggezin gaat. Wij zien immers ook in dat het beter voor haar is om in een gezin te leven. Toch blijft het soms moeilijk als wij bedenken dat er nu andere mensen voor ons kind zorgen.

Reactie Sopeh

Indien kinderen en jongeren geplaatst worden in gezinnen voor langere periodes, praat men over pleeggezinnen. Er wordt gezocht naar een gezin dat zo veel mogelijk aansluit bij de noden en verwachtingen van je kind.
Ook al gaat het om langdurige plaatsingen, pleegzorg blijft in principe een tijdelijke oplossing en verschilt hierdoor van adoptie! Het contact met de ouders blijft bestaan en wordt gestimuleerd.